دنیس ویت لی نویسنده قابل احترام امریکایی است که در امر سخنرانی با اکثریت آراء برگزیده شده است .

 او در مورد روزها می نویسد :

کاری که هر کدام از ما در همین دقیقه انجام می دهیم یکی از مهمترین رویدادهای تاریخ زندگی ماست برای همین ما تصمیم گرفتیم تدبیرمان رادر این فرصت به جای فرصتهای دیگر به کار بیندازیم.

برای ما سودمند است که اگر هر کاری را انجام می دهیم ، گذشت زمان را هم به یاد داشته باشیم و در نظر بگیریم .

 در حالیکه این مطلب را می نویسم مادرم در نود سالگی به سر می برد و او هیچ وقت دیگر شصت سالگی اش را نمی بیند . همینطور که سالها می گذرد من به حقیقت آگاهم که پرنده زمان با بالهایش در حال پرواز کردن است ( یعنی زمان به سرعت در حال گذر است )

در پنجاهمین سال گردهمایی دبیرستانم افراد پیری را دیدم ، آنها ادعا می کردند که از همکلاسی های من بودند ، همه ما برچسب هایی داشتیم که نام ها با حروف بزرگ برروی آن چاپ شده بود تا مجبور نباشیم با عینک ذره بینی و ریز کردن چشمهایمان اسمهای همدیگر را بخوانیم و یکدیگر را به یاد بیاوریم زیرا با گذشت زمان چهره های ما تغییر کرده بود .

پنداری همین دیروز بود که من از رفتن به دبیرستان لذت می بردم ، چه اتفاقاتی در این پنجاه سال افتاده بود ، این روزها کجا رفتند .

کنار گروه موزیک یک پوستر بزرگ برای همه ما نصب شده بود که روی آن با حروف بزرگ نوشته شده بود:

 " در هر هفته دو روز وجود دارد که ما نباید در آن دو روز نگران باشیم ، دو روز که باید از ترس و استرس رها باشیم ."

 یکی از این روزها دیروز است : اشتباهات و تقصیرات و دردها و رنجهایش ، ديروز برای همیشه تمام شده ، با همه پولهای دنیا نمی توانیم دیروز را برگردانیم .

برگرداندن دیروز خارج از کنترل ماست ، ما نمی توانیم یکی از کارهایی را که دیروز انجام دادیم را برگردانیم حتی نمی توانیم یکی از حرفهایی را که زدیم را پاک کنیم ، دیروز تمام شده است .

یک روز دیگر که ما نباید درباره آن نگران باشیم فرداست با تمام بزرگی اش ،با تمام قول های بزرگی که دادیم و اجرای ضعیفی که در مورد قول هایمان انجام می دهیم .

فردا هم خارج از کنترل ماست .

خورشید فردا طلوع می کند ، حتی اگر پشت توده ای از ابر هم که باشد باز هم طلوع می کند وتا وقتی که طلوع نکرده ما نباید هیچ ترسی از فردا داشته باشیم . برای اینکه هنوز فردا نیامده است و ما باید فقط باید به فکر یک روز باشیم  و آن هم امروز است . هر کس فقط یک روز در این نبرد شرکت می کند و این فقط موقعی است که من وتو بتوانیم گذشته و فردا را کنار بگذاریم و دیگر به آن فکر نکنیم که ما را از پا بیندازد.

این مشاهده امروز نیست که ما را به دیوانگی می کشاند این افسوس و پشیمانی و تلخی های دیروز است که اتفاق افتاده و ترس از فرداست. باید به خودمان اجازه بدهیم که فقط امروزرا زندگی کنیم و به فردا فکر نکنیم .

مالکوم فوربس به این مسئله اعتقاد دارد که هیچ موقع نگوئید که من مردم تا موقعی که نَمرده اید، و خودش هم با همین مثال زندگی کرده و این درسته ، ما موقعی این را فهمیدیم که در پنجاهمین سال گردهمایی بودیم .

خیلی مشکل است که در آن واحد هم سست باشی و هم فعال ، پس فعال باش !

شروع کن به جنب و جوش،  و تلاش کن تا امروز بهترین روز زندگیت باشد .

نوشته : دنیس ویت لی